Το παράπονο του κόρακα.

Ακρίδες έπεσαν μιλούνια και καταβρόχθισαν το βιός του ανθρώπου.
Ύαινες για συμπαράσταση ξέσκισαν τις σάρκες του.
Κόκκινες αλεπούδες έθαψαν ότι απόμεινε να το αποτελειώσουν το δείλι.
Μαύρα πουλιά διέσχιζαν απαρηγόρητα τον ουρανό
αναζητώντας τροφή.
Η κραυγή του κόρακα ακόμα αντιλαλεί στους ορίζοντες.
Δεν την ακούτε;
Δεν συμπονάτε τον πόνο του;
"Τίποτα, τίποτα, δεν άφησαν για εμένα".

Σοφία Τανακίδου
30/5/19

Ο δρόμος της ποίησης

Έφυγα είπες..
Σκότωσα την ποίηση μέσα μου,
να αδειάσω απ' αυτήν,
στη θλίψη της να μη βουλιάζω.
Δεν είμαι πια ποιητής.
Ίσως ποτέ δεν ήμουν.
Εσύ με έβλεπες έτσι!
Εγώ την πίκρα και την μοναξιά μου,
τις αγάπες που μου έλαχαν υμνούσα.
Το μόνο που φρόντισα ήταν να τα μοιραστώ σε ένα χαρτί με σένα...
Έφυγα είπες...
Το τελευταίο έγραψα ποίημα
- αν είναι ποίημα-
στο 'στειλα να το διαβάσεις,
να το απαγγείλεις,
με τη ζεστή φωνή σου να το χρωματίσεις,
με την καρδιά σου να το αγαπήσεις,
να το θυμάσαι...σαν τελευταίο...
Έφυγα είπες...από της ποίησης τον δρόμο...
Κι εγώ...σε άκουγα μονάχα...δε σου απάντησα..αλλά σκεφτόμουν...
Πώς φεύγει κάποιος από της ποίησης τον δρόμο;
Πώς φεύγει κάποιος όταν δεν έχει άλλο δρόμο;

Σοφία Τανακίδου
26/5/19
Αφιερωμένο...

Σε λάθους ουρανούς.

Έτσι είπα...
Σε λάθος ουρανούς
δε θα ξανά ανεβάσω όνειρα.
Σε μαύρες θάλασσες δε θα
σπάω πια τα καράβια μου.
Οι θάλασσες βυθίζουν!
Οι ουρανοί γκρεμίζουν!
Κι είναι μία ανάθεμα η ψυχή μου
και την έχω βυθίσει και γκρεμίσει
άπειρες φορές.
Έτσι είπα...
Εδώ χαμηλά στη γη
θα δοκιμάσω τις αντοχές μου.
Έτσι είπα...
Μα δε γνώριζα...
Κανείς δε μου είπε...
πως στη γη θα θαφτεί η ψυχή μου!!!

Σοφία Τανακίδου.
25/5/19

Η αλήθεια.

Η αλήθεια αποκαλύφτηκε.
Μέσα από ένα βλέμμα στην αρχή
κι ύστερα δειλά δειλά με λόγια,
δάκρυα κι αναστεναγμούς.
Δεν ήξερε πόσο δυνατή ήταν
καθώς όρμησε από το πουθενά,
δεν ήξερε πόσα θα παρασύρει....
χρόνια και στιγμές ψεύτικες...
Στο τέλος υποκλίθηκε
πριν σβήσουν τα φώτα και πέσει η αυλαία.
Για έναν θεατή μόνο έπαιξε!
Ένας μόνο  παρακολουθούσε το θεατρικό της..
Ένας την άκουγε...
Ευτυχώς... ευτυχώς...
Τόση αλήθεια θα τους κατάστρεφε...

Σοφία Τανακίδου
23/5/19

Σε ξένη γη.

Σε ξένη γη άπλωσες όνειρα
δειλά δειλά
με την προσμονή του γυρισμού
πριν ναν' αργά.
Και στον πρώτο μικρό γυρισμό
στην πατρίδα
και στου σπιτιού την θαλπωρή,
άνοιξες μάτια κι αγκαλιές
να δεις και να χορτάσεις
όλες τις στιγμές.
Μα ήρθε η ώρα η πικρή,
το αεροπλάνο στέκει εκεί
πάλι να σε γυρίσει, στην ξενιτιά,
στη μοναξιά ,
σε μια άδεια αγκαλιά σε ξένη γη.
Κι ακούω έναν κεραυνό
δεν ξέρω αν είναι από λυγμό
ή ήτανε αληθινό.
Κι ύστερα είπες, δεν ξεχνώ,
με αυτό το βλέμμα
και τα λόγια σου ξυπνώ.
- Λες να χαλάσει ο καιρός;
Να μην πετάξει το αεροπλάνο;
Ας έπιανε μια δυνατή νεροποντή
για λίγη ώρα
Να προλάβω...
μια αγκαλιά τους, θέλω ακόμα!
Πώς θα τους αφήσω
και θα φύγω πάλι τώρα;

Σοφία Τανακίδου
13/5/19