Απολογισμός.

 

Μισώ θανάσιμα την ποίηση!

Από παιδί δεν ξέκοψε ούτε ένα λεπτό από δίπλα μου.

Την έδιωχνα, κι αυτή κολλούσε ερμητικά πάνω μου σαν στρείδι.

Ούτε θέλω να θυμάμαι πόσο άσχημα της φέρθηκα!

Την έκρυβα να μην την δουν.

Την έσκιζα κομματάκια.

Την έσβυνα και την μουντζούρωνα ατέλειωτες φορές.

Την έκαιγα άλλες τόσες!

Κανείς δεν την μίσησε περισσότερο από μένα!

Κι όσοι σήμερα με λένε "ποιητή" δεν έχουν ιδέα πόσο αισχρά της φέρθηκα.

Αν ήξεραν, δεν θα με χαρακτήριζαν έτσι!

Ιδέα δεν έχουν!!

Σοφία Τανακίδου

12/6/21

Ένα βήμα.

 

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

του κορμιού σου κρύβεις, 

δε θα δουν ποτέ 

- και ποιος τον μέλλει; -

όταν κλείνει η πόρτα 

ποιος σε ξέρει;

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Μα έρχεται το μήνυμα στις κλήσεις 

"Κι η σειρά σου θα 'ρθει αν μ' αφήσεις"

και αλλάζεις απ' τον τρόμο πάλι γνώμη 

και γυρίζεις πίσω στην αγχόνη.

Δίπλα σου ακούς που συζητάνε 

για ένα νέο φονικό μιλάνε.

Μπαίνουν στο διαδίκτυο οι "ξερόλες"

σχόλια και άρθρα και κανόνες.

Πόρνοι στην ψυχή, το θύμα το δικάζουν, 

και τον θύτη "ελαφρώς" καταδικάζουν.

Κάθε μαχαιριά μες στο κορμί της

"Φταίξιμο της" λένε, και "ντροπή της"

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

της ψυχής σου κρύβεις.

Έχει γίνει πια συνήθεια σου,

να φοβάσαι ως και τη σκιά σου.

Είναι κι η φωνή μέσα στα αυτιά σου

που έχει καταστρέψει τα φτερά σου,

σου λέει "είσαι ζωντανή, σώπα να ζήσεις,

δεν θέλεις το όνομά σου στις ειδήσεις"

Τον επόμενο τον μήνα, όμως, ίσως...

στη δική σου "ευθύνη" να ξερνάνε μίσος.

Πόρνοι στην ψυχή να σε καταδικάζουν 

και τον θύτη σου "ελαφρώς" να τον δικάζουν. 

Κάθε μαχαιριά μες το κορμί σου

"Φταίξιμο" να λένε και "ντροπή σου"

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Ένα... βήμα...

Ένα... βήμα...

Σοφία Τανακίδου 

4/6/26

Μόνο ζωντανός 

μπορείς να αμυνθείς για την ζωή σου...

και μόνο οι νεκροί ζουν στη σιωπή...

Πάντα νικάει το φως.

 

Πριν το σκοτάδι αγγίξει την γραφή μου

στο φως έκρυψα τις λέξεις μου.

Όσο σκοτάδι 

κι αν φαίνεται πως τις τυλίγει,

αυτές αναπαύονται στο φως...

Όταν ξυπνήσουν θα λάμψουν.

Σοφία Τανακίδου

29/5/20

Πυγολαμπίδες

 .

Αστέρια.

Γιατί έλαμπαν από μακριά

και μας θάμπωσαν.

Μετρήσαμε το ύψος τους.

Το φως το αμυδρό τους.

Τον χορό τους μες τη νύχτα.

Όλα τα είδαμε.

Κάτι δε κόλλαγε.

Αλλά...

Αφεθήκαμε στην πλάνη μας.

Αστέρια ανέραστα.

Που κυνηγούσανε τον σύντροφό τους

να του βάλουνε φωτιά.

Ό,τι σου χάρισα...

Ό,τι μου χάρισες...

Πυγολαμπίδες...

Σοφία Τανακίδου

25/5/17

Το φιλί

 

Στα χείλη σου απόθεσα

την ύστερη ανάσα

καθώς με αποχαιρέτισες

μ' ένα γλυκό φιλί.

Η νύχτα όπως τέλειωνε

και σβήνανε τα άστρα

στην πόρτα σου ξεψύχησε

το άδειο μου κορμί.

Κι ο ήλιος που πλημμύρισε

με φως την οικουμένη

στα χείλη μου ακούμπησε

την γλύκα να γευτεί.

Αντάλλαγμα μου ζήτησε

ζωή να επιστρέψει

αν του χαρίσω το φιλί

που μου 'δωσες εσύ.

Μα 'γώ νεκρός προτίμησα

την μέρα ν' αντικρίσω

Αντί να κάμω χάρισμα

ετούτο το φιλί.

Σοφία Τανακίδου

25/5/20

Στο παρά πέντε

 Ανέβηκα ψηλά στον ένατο.

Όχι ουρανό.

 Όσο ψηλά και να ανέβηκα στο πάτωμα ήμουν.

Πήγα στην άκρη της ταράτσας και στάθηκα εκεί.

Έπρεπε να ήμουν σίγουρη για αυτό.

Το σιγούρεψα στα 10 λεπτά δεν πήρε παραπάνω.

Τώρα έπρεπε να αποχαιρετήσω.

Ποιον πρώτα;

Ποιος νοιαζόταν για μένα;

Ποιος δεν γνώριζε πως έπρεπε να φύγω;

Άνοιξα το κινητό στις επαφές

σκαλισμένα δύο αρχικά μονάχα,

δεν χρειαζόταν παραπάνω για να σε βρω,

πάτησα την κλήση,

πάντα το σήκωνες με την πρώτη,

χρόνια τώρα που σε ξέρω.

Απόψε όχι!

Πώς θα σε αποχαιρετούσα;

Τζάμπα τόση προετοιμασία!

Τα χάλασες όλα!

Κατέβηκα ένα - ένα τα σκαλιά θλιμμένα,

έφτασα στο τελευταίο ράκος.

Ένιωσα τη δόνηση στα χέρια μου

Στο κινητό ζωγραφισμένα τα αρχικά σου

Το 'φερα στο αυτί να ακούσω τη φωνή σου

"Συγνώμη" είπες "δεν το άκουγα".

Γιατί ζητάς συγνώμη άραγε;

Που με άφησες πάλι να ζήσω;

"Πώς είσαι"; με ρωτάς και εγώ αποκρίνομαι...

"Καλά... όλα καλά" μη σε λυπήσω

...εξάλλου στο χρωστώ

που με άφησες πάλι να ζήσω.

Λυτρώθηκες;

 Και να τώρα...

Λυτρώθηκες;

Θέρισες μια ζωή... πισώπλατα!

Ένα άδειο κορμί από ανάσα

πεταμένο σαν σακίδιο στο χώμα...

Το κλωτσάς και το βρίζεις!

Το πτώμα; 

Ζωντανό πρώτα και μετά νεκρό με κατάρες το ντύνεις.

Το πτώμα;

Και να τώρα...

Λυτρώθηκες;

Του παιδιού σου τη μνήμη 

έτσι σέβεσαι;

Θα το σκότωνες άραγε 

αν στα χέρια του το τιμόνι κρατούσε κι ήταν αυτός ο υπαίτιος;...

Και να τώρα... 

Λυτρώθηκες;

Των άλλων παιδιών σου τη ζωή στην αγχόνη του τρόμου παρέδωσες.

Στο έλεος ενός πατέρα που σήμερα σε ρωτά με παράπονο...αν ο γιος σου αναστήθηκε...

Που σου λέει, πως τη ζωή του δικού του θα θυσίαζε, αν ο γιος σου πίσω θα γύριζε...

Ρωτώ πάλι ξανά...

Θα τον σκότωνες άραγε 

αν στα χέρια του το τιμόνι κρατούσε κι ήταν αυτός ο υπαίτιος;

Την δική σου ευθύνη μετέφερες...

Δυο φορές το δικό σας παιδί το σκοτώσατε, τα κλειδιά εσείς στο ανήλικο παιδί σας τα δώσατε και τον καλύτερο φίλο του στο αίμα τον ζώσατε.

Και τώρα...

Λυτρώθηκες;

Σκέψου μόνο πως εκεί στον παράδεισο τα παιδιά αγκαλιά σε κοιτάζουνε...

Μα ο γιος σου δεν έχει χαρά...

Γιατί ξέρει κάτι που εσύ αγνοείς...

Ξέρει πως δεν θα ανταμωθείτε ξανά...

Του παράδεισου η πύλη με των αθώων παιδιών το αίμα στα χέρια σας να σπαρταρά κλείνει για πάντα ερμητικά...

Και ναι τώρα το ξέρω...

Λυτρώθηκες!

Πώς θα τον αντίκρυζες - έναν άγγελο - με τόσο μίσος στην καρδιά;

Σοφία Τανακίδου 

8/5/26

Το θαύμα.

 

Στα χέρια σου ίσα που χωρούσε,

στην αγκαλιά σου χάνονταν.

Μια στάλα ανθρωπάκι.

"Παιδί μου" το 'λεγες

Μα πίσω απ' την πλάτη σου οι γιατροί ψιθύριζαν.

"Δόλια μάνα δε θα της ζήσει".

Και συ το φώλιασες στα στήθη σου.

Το πότισες...

Νέκταρ ζεστό κι αθάνατο νερό.

Δική σου συνταγή.

"Θαύμα" είπαν οι γιατροί που έζησε.

Μα εσύ ήσουνα το θαύμα!

Αχ μάνα!

Γλυκιά μου μάνα!!

Σοφία Τανακίδου

12/5/18

Ορφανό πουλί.

 

Έξι χρονών ήταν σαν έμεινε ορφανό...

Στα χεράκια του λέγανε ξεψύχησε η μάνα του, ο πατέρας δούλευε ως αργά, γύρισε κατάκοπος απ' τα χωράφια και τους βρήκε αγκαλιά να κοιμούνται...

Έτσι νόμιζε...

Μα η γυναίκα του δεν ξύπνησε ποτέ...

Ορφανό, το φώναζαν οι γείτονες από εκείνο το βράδυ κι ο πατέρας του όταν γύριζε κουρασμένος όπως πάντα δεν του θύμιζε το όνομά του... είχε πολλές έγνοιες κι εκείνος, του 'λειπε το ταίρι του, πονούσε και συγχρόνως έπρεπε να ταΐσει και το ορφανό του...

Δεν προλάβαινε να το αγκαλιάσει, πάντα το έβρισκε να κοιμάται...

Μα και κείνο δεν έψαχνε ποτέ την αγκαλιά του, δεν γνώριζε πως είχε...

Ήταν κι αυτό κουρασμένο...

Ολημερίς ανέβαινε στα δέντρα, ψηλά, όλο και πιο ψηλά...

Και τ' άλλα παιδιά του χωριού ανέβαιναν μαζί του, αλλά ποτέ τόσο ψηλά όσο το ορφανό, δεν μπορούσαν να τον φτάσουν, του φώναζαν να κατέβει να παίξουν και με άλλα παιχνίδια μα αυτό δεν άκουγε...

Τι κι αν οι γονείς τους τους λέγαν να το παίζουν γιατί το λυπόντουσαν, τα παιδιά καταλάβαιναν ότι τ' ορφανό δεν αποζητούσε ποτέ την παρέα τους... προτιμούσε τα πουλιά...

Μιλούσε με τα πουλιά εκεί ψηλά στα δέντρα, είχε μάθει όλες τις μελωδίες τους, σφύριζε στον ρυθμό τους κι εκείνα στέκονταν και τον άκουγαν και τα παιδιά για έναν ανεξήγητο λόγο ένιωθαν πως τα πουλιά τον καταλάβαιναν κι όχι μόνο τον καταλάβαιναν αλλά του απαντούσαν κιόλας 

"Τ' ορφανό ξέρει την γλώσσα των πουλιών" έλεγαν στους γονείς τους κι αυτοί γελούσαν και τους έλεγαν πως δεν πρέπει να το κοροϊδεύουν το έρμο...

Μα τα παιδιά δεν το κορόιδευαν, αυτό που συνέβαινε εξιστορούσαν, αυτό που βλέπαν με τα μάτια τους κι άκουγαν με τα αυτιά τους...

αλλά οι μεγάλοι που να το καταλάβουν...

δεν είχαν ανέβει ποτέ στα δέντρα ψηλά μαζί του για να το δουν...

Ούτε είχαν ακούσει τα τελευταία λόγια της μάνας του, όταν ξεψυχούσε μέσα στα χεράκια του, καθώς τ' αποχαιρετούσε στην αγκαλιά της, αυτοί ορφανό το φώναζαν μα εκείνο ήξερε το όνομά του γιατί πάντα έτσι το φώναζε η μάνα του.

Πάντα μέχρι την τελευταία της στιγμή...

"Πουλάκι μου"

Σοφία Τανακίδου 

10/5/26

Με την καρδιά μου!!

 

Κι άνοιξε διάπλατα την πόρτα του κάστρου που την είχε φυλακισμένη το τέρας την πεντάμορφη και της είπε:

"Μπορείς να φύγεις αν με βλέπεις σαν τέρας, μόνο πρόσεξε, γιατί εκεί έξω κυκλοφορούν τέρατα με μάσκες αγγέλων.

Να θυμάσαι ότι

εγώ μάσκα δε φόρεσα ποτέ για να σε ξεγελάσω

με την καρδιά μου αγάπησα την καρδιά σου, όχι την ομορφιά σου"

Σοφία Τανακίδου

10/4/20

Σιωπή

 

Και να που γέρνει πάλι η πλάστιγγα στην σιωπή...

Πόσο βαριά πανάθεμά την είναι...

Και τους έχεις να ωρύονται πως δεν ακούγεται...

Η σιωπή δεν ακούγεται;

Χιλιόμετρα διανύει ο διαπεραστικός ήχος της.

Λυγίζει καντάρια και πλάστιγγες το βάρος της...

Και μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο βλέμμα που σε τυφλώνει...

Ασπίδα μου και μέλλον μου...

Πανάθεμά την!

Ολοζώντανη πάλι, ακέραια ουρλιάζει μόνο μέσα στα αυτιά μου

- Σσσσ.... μη φοβάσαι, εδώ είμαι, θα τα καταφέρουμε, δεν είσαι μόνος άνθρωπέ μου... σωπαίνεις καιρό το ξέρω... είσαι ό,τι πιο σιωπηλό γνωρίζω, γι' αυτό μένω μαζί σου, μεγαλώνω μέσα στο βλέμμα σου, παίρνω βάρος από την ψυχή σου κι αντρεύω...

Σσσσ... η σιωπή μας θα κάνει κρότο...

Σοφία Τανακίδου 

21/1/26

Ο λύκος και η Κοκκινοσκουφίτσα.

 

Αυτός ο κόμπος στο χτένι

καθώς τα μακριά μαύρα μαλλιά σου βουρτσίζεις, πόσο ενοχλεί!

Κι η φωνή δίπλα του λύκου που ουρλιάζει  "Να τα κόψεις".

Κι εσύ τα κοιτάς στον καθρέφτη.

Τι όμορφα που είναι! Κυλούν και σκεπάζουν τους ώμους που δεν ανασήκωσες ποτέ!

Τι όμορφα που τους κρύβουν!

Κυλούν και σκεπάζουν το στήθος που εκεί μέσα κοιμάται μια καρδιά που δεν ξύπνησε ποτέ!! 

Τι όμορφα που κοιμάται!

Αυτός ο κόμπος στο χτένι, 

κι αυτή η φωνή του λύκου που ουρλιάζει καθημερινά.

Κι εσύ να φοράς την κόκκινη κάπα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάγουλα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάτια απ' το κλάμα.

Αυτός ο κόμπος στο χτένι που σε πονά λες φταίει..

Κι όχι ο λύκος που ουρλιάζει να κόψεις τα μαλλιά...

Μα αν κοπούν θα φανούν οι αδύναμοι ώμοι 

κι η κοιμισμένη καρδιά...

Κι ο λυγμός στο λαιμό που σπαρταρά και

προστάζει για χιλιοστή φορά...

- Κόψε Κοκκινοσκουφίτσα του λύκου την μαγκιά και θα πάψει ο κόμπος στο χτένι να ενοχλεί τα μαλλιά...

Σοφία Τανακίδου

Αφιερωμένο 

10/1/21