Κι άνοιξε διάπλατα την πόρτα του κάστρου που την είχε φυλακισμένη το τέρας την πεντάμορφη και της είπε:
"Μπορείς να φύγεις αν με βλέπεις σαν τέρας, μόνο πρόσεξε, γιατί εκεί έξω κυκλοφορούν τέρατα με μάσκες αγγέλων.
Να θυμάσαι ότι
εγώ μάσκα δε φόρεσα ποτέ για να σε ξεγελάσω
με την καρδιά μου αγάπησα την καρδιά σου, όχι την ομορφιά σου"
Σοφία Τανακίδου
10/4/20
Και να που γέρνει πάλι η πλάστιγγα στην σιωπή...
Πόσο βαριά πανάθεμά την είναι...
Και τους έχεις να ωρύονται πως δεν ακούγεται...
Η σιωπή δεν ακούγεται;
Χιλιόμετρα διανύει ο διαπεραστικός ήχος της.
Λυγίζει καντάρια και πλάστιγγες το βάρος της...
Και μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο βλέμμα που σε τυφλώνει...
Ασπίδα μου και μέλλον μου...
Πανάθεμά την!
Ολοζώντανη πάλι, ακέραια ουρλιάζει μόνο μέσα στα αυτιά μου
- Σσσσ.... μη φοβάσαι, εδώ είμαι, θα τα καταφέρουμε, δεν είσαι μόνος άνθρωπέ μου... σωπαίνεις καιρό το ξέρω... είσαι ό,τι πιο σιωπηλό γνωρίζω, γι' αυτό μένω μαζί σου, μεγαλώνω μέσα στο βλέμμα σου, παίρνω βάρος από την ψυχή σου κι αντρεύω...
Σσσσ... η σιωπή μας θα κάνει κρότο...
Σοφία Τανακίδου
21/1/26
Αυτός ο κόμπος στο χτένι
καθώς τα μακριά μαύρα μαλλιά σου βουρτσίζεις, πόσο ενοχλεί!
Κι η φωνή δίπλα του λύκου που ουρλιάζει "Να τα κόψεις".
Κι εσύ τα κοιτάς στον καθρέφτη.
Τι όμορφα που είναι! Κυλούν και σκεπάζουν τους ώμους που δεν ανασήκωσες ποτέ!
Τι όμορφα που τους κρύβουν!
Κυλούν και σκεπάζουν το στήθος που εκεί μέσα κοιμάται μια καρδιά που δεν ξύπνησε ποτέ!!
Τι όμορφα που κοιμάται!
Αυτός ο κόμπος στο χτένι,
κι αυτή η φωνή του λύκου που ουρλιάζει καθημερινά.
Κι εσύ να φοράς την κόκκινη κάπα,
ασορτί με τα κόκκινα σου μάγουλα,
ασορτί με τα κόκκινα σου μάτια απ' το κλάμα.
Αυτός ο κόμπος στο χτένι που σε πονά λες φταίει..
Κι όχι ο λύκος που ουρλιάζει να κόψεις τα μαλλιά...
Μα αν κοπούν θα φανούν οι αδύναμοι ώμοι
κι η κοιμισμένη καρδιά...
Κι ο λυγμός στο λαιμό που σπαρταρά και
προστάζει για χιλιοστή φορά...
- Κόψε Κοκκινοσκουφίτσα του λύκου την μαγκιά και θα πάψει ο κόμπος στο χτένι να ενοχλεί τα μαλλιά...
Σοφία Τανακίδου
Αφιερωμένο
10/1/21
