Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Στον ποταμό Αχέροντα

Θα αργήσει μην ανησυχείτε.

Στον ποταμό Αχέροντα
όταν θα είμαι μέσα
εύχομαι η βαρκούλα μου
να πλέει ήρεμα
Γιατί εγώ θα γράφω
ένα ακόμα ποίημα
και δε θα προτιμούσα
να με ζαλίζει κύμα.
Κι όταν θα φτάσω πλέον
στον Άδη πριν μ' αγγίξει
Θα πω στην Περσεφόνη
το ποίημα μου να κρύψει
Κι ύστερα να το στείλει
με τον Ερμή στη γη
Θά 'ναι το τελευταίο
δε θέλω να χαθεί.

Σοφία Τανακίδου
23/2/19
Έτσι κι αλλιώς τα "άπαντα"
δεν θά 'χουνε γραφτεί

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Υπάρχει μια λέξη.



Υπάρχει μια λέξη,
που έχει διαλέξει
να μη λέγεται
Στη γλώσσα μαγκώνει
τα χείλη κλειδώνει
και φλέγεται.

Υπάρχει μια λέξη
που έχει φροντίσει
να κρύβεται
Καρδιές τυραννάει
και μέσα στα ψέματα
πνίγεται.

Υπάρχει μια λέξη
που δεν την γνωρίζει
στ' αλήθεια κανένας μας.
Τη γράφουν μονάχα
τα δάκρυα,
καθώς απ' τα μάτια
ξεφεύγουνε άγρια.
Κυλά στα πατώματα
και αφήνει νεκρά σώματα.

Σοφία Τανακίδου
15/2/19

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Το τέλος ενός ποιητή.



Δε γράφω άλλο
Τύφλωσε η θλίψη την ψυχή
και δε γεννά λέξεις
Δε γράφω άλλο.. είπε
Κι ήταν το τελευταίο του ποίημα
Μόλις ξημέρωσε ήταν νεκρός.

Σοφία Τανακίδου
10/2/19

Το τελευταίο λεωφορείο.



Κρατούσε σφικτά στο χέρι το εισιτήριο.
Ανέβηκε στο λεωφορείο
το έβαλε στο μηχάνημα ακύρωσης.
Τίποτα
Το έβγαλε το κοίταξε.
Προσπάθησε ξανά..και ξανά... τίποτα.
Γύρισε το βλέμμα του προς τον οδηγό
" Είναι χαλασμένο;
Δεν δέχεται το εισιτήριο μου"
Ο οδηγός άνοιξε την πόρτα
" Κατέβα" του φώναξε
" Κατέβα, το επόμενο είναι για σένα"
Υπάκουσε.
Κατέβηκε ξαφνιασμένος.
Ο σταθμός άδειος.
Δεν ήρθε επόμενο...

Σοφία Τανακίδου
11/2/19

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Δε βλέπω φως.



Δε βλέπω φως
Ίχνη σβησμένα
Κανείς για μένα.
Κι ο εαυτός μου
παλιός εχθρός μου.
Δε με κουνάει.
Να με τραντάξει
να με αλλάξει.
Κι απ' το σκοτάδι
να με αρπάξει,
να με πετάξει
μπροστά στον ήλιο.
Και ας με κάψει...
Και ας με κάψει.

Σοφία Τανακίδου
8/2/19