Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Το ίδιο σ' αγαπώ



Απ' την μέρα που σε αγάπησα
Δεν έχει αλλάξει τίποτα
Το ίδιο σ' αγαπώ
Η μάλλον άλλαξε κάτι...
Μεγαλώνοντας εγώ μεγάλωσε και η αγάπη μου.
Κι αν δεν το λέω συχνά είναι γιατί στις πράξεις το κρύβω.
Εκεί το σ' αγαπώ μου κοιμάται
Κάπου κάπου το ξυπνάω, στα χείλη το ακουμπάω
Κάπου κάπου το γράφω και εδώ...

Σοφία Τανακίδου

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Το γράμμα



Το πρώτο γράμμα σου
Και τελευταίο...
Και στο τελείωμα του
Ένα σ'αγαπο

Αχόρταγο το Σ'αγαπω
Μεσ'το δικό σου στόμα
Μα φεύγουν γίνονται πουλιά
Τα λόγια σου περαστικά
Και τα ξεχνάει με το χρόνο η καρδιά

Γι'αυτο φιλώ με προσοχή
Το μόνο γράμμα σου...
Απόδειξη γραπτή
-Χειροπιαστη - για μένα
Όταν στις μαύρες μου βυθιζομαι
Και από τον κόσμο απελπιζομαι
Δεν το διαβάζω όλο το γράμμα σου
Μόνο το τελείωμα του

Το σ'αγαπο
Είναι εκεί...
Με όμικρον ντυμένο
Μοναδικό και αγαπημένο
Μόνο για μένα είναι γραμμένο...

Σοφία  Τανακιδου

Απώλεια



Κρεμάει το παλτό του.
Τα κορδόνια του λύνει.
Τα παπούτσια να βγάλει.
Στις μύτες πατάει
Να μη τη ξυπνήσει.
Ξαπλώνει στο κρεβάτι
Πάντα δεξιά της.
Εκεί στη γωνίτσα στην άκρη.
Να μην ενοχλήσει.

Το πρωί ετοιμάζει
Τον πρώτο καφέ τους.
Γλυκό όπως τον πίνει.
Και το κουλουράκι
Στο πλάι.

Ο καφές στο φλυτζάνι του
Άδειος.
Ο δικός της ακόμα γεμάτος.
Με το κουλουράκι στο πλάι.
-Δεν θα πιεις; τη ρωτάει
Μα δεν απαντάει.....
-Δεν θα φας; τη ρωτάει
Μα δεν απαντάει....

Βγαίνει στο δρόμο
Στο γνώριμο μέρος της πάει.
Εκεί που του είπαν
-Εδώ θα ανάβεις το καντηλάκι.
Πάνω στο μάρμαρο
Έχει σκαλισμένο
Το όνομα της.
Ανάβει το φιτίλι
Στη φλόγα σαστίζει.
-Τι θέλω εδώ; ψιθυρίζει
Και πέρνει το δρόμο ξανά πάλι πίσω...

Κρεμάει το παλτό του.
Τα κορδόνια του λύνει.
Τα παπούτσια να βγάλει.
Στις μύτες πατάει
Να μη τη ξυπνήσει.
Ξαπλώνει στο κρεβάτι.
Πάντα δεξιά της.
Εκεί  στη γωνίτσα στην άκρη
Να μην ενοχλήσει....

Σοφία Τανακίδου
6/10/17

Ο άγγελος



Τον ακούω.
Κτυπά τα ατσάλινα φτερά του.
Και ακονίζει το σπαθί του.
Φτιάχνει φτερά.
Στα κολλάει στην πλάτη.
Κι εγώ τα ξεκολλώ.
Πονάς μάνα;
Δεν απαντάς.
Δεν με ακούς...
Μόνο σφίγγεις το χέρι μου.
Στα δάχτυλα σου.
Τρομερή δύναμη...
Και εκείνος φτιάχνει φτερά.
Πάλι..Τα σπάω..

Μικρή με φώναζες "αγγελοπαρμένη".
Το παραμύθι σου θυμάμαι.
- Ήρθε ο Άγγελος να πάρει τον παππού σου
και συ του χαμογέλασες μέσα από την κούνια.
Μωράκι ήμουν μάνα .
Και τον άφησα.
Απόψε όμως μπορώ να τον νικήσω.
Και τα φτερά που σου φτιάχνει να τα σκίσω.

Τινάζει τώρα τα φτερά του.
Και γελάει.
Καίει η ανάσα του
στο αυτί μου όταν μιλάει.
- Μία γυναίκα όταν γίνεται μητέρα
Φτιάχνει φτερά στην πλάτη κάθε μέρα.
Όσα φτερά δικά μου και να σπάσεις
Φτερά της μάνας δεν μπορείς
Να τα πειράξεις.

Πως να τα σπάσω τα φτερά της
Άγγελε μου.
Ένα φτεράκι της και γω
είμαι του ανέμου.
Τόσα παιδιά.
Τόσα φτερά.
Πώς να χαλάσω;
Πώς να τα σπάσω;

Αχ Άγγελε μου.
Δως μου την δύναμη να τρέξω.
Όταν πετάξει η ψυχή να την προλάβω.
Θα έχω ακόμα τόσα να πω
Να της μιλήσω.
Γιατί άλλη μάνα στη ζωή
Δεν θα γνωρίσω.
Γιατί άλλη μάνα στη ζωή
Δεν θα αγαπήσω.

Σοφία Τανακίδου
27/5/17

Μάνες καρδιάς.



Στις μάνες που δεν είχαν το προνόμιο
να γεννήσουν,
αλλά απέραντη καρδιά να σου χαρίσουν.

Μάνα δεν είναι το κορμί που σε γεννά,
είναι η καρδιά που σε αγαπά.
Που φτιάχνει ατσάλινα φτερά.
Που ανοίγει δρόμους να διαβείς.
Που σε αγκαλιάζει αν φοβηθείς.
Που στρώνει όνειρα στη γη
Και ήλιους στην ψυχή σου.

Ήλιους που να φωτίζουνε
όλα τα όνειρα σου
Και δρόμους που αξίζουνε
να απλώνεις τα φτερά σου.

Σοφία Τανακιδου
Copyright ©

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου Μαρούλα
Που ήταν μάνα καρδιάς!