Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Έλα ψυχούλα μου.

Έλα ψυχούλα μου,
έλα καρδούλα μου...
τα νέα δεν είναι απόψε καλά...
έφυγες άξαφνα,
είπαν σε πρόδωσε,
αυτή η μεγάλη ζεστή σου καρδιά...

Έλα ψυχούλα μου,
έλα καρδούλα μου,
μη φοβηθείς σε αυτό το ταξίδι,
στους στίχους ζήτησες ένα παράδεισο, 
μα ήρθε νωρίς,
η ζωή ήταν λίγη.

Μα κι αν μας άφησες
τόσο αναπάντεχα..
πάντα οι στίχοι σου καίνε
όταν βουλιάζουμε κι ερωτευόμαστε...
"πόσο σε θέλω" θα λέμε...

Σοφία Τανακίδου
11/5/1956
9/9/2019

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Τα κλεμμένα.

Μόνο τα δανεικά επιστρέφονται.
Όχι τα κλεμμένα!!

Να μου δανείσεις
την ψυχή μου λίγες μέρες
και θα στην επιστρέψω πάλι.
Θέλω κι εγώ λίγο να καταχραστώ την ομορφιά της,
να την θαυμάσουν κι οι δικοί μου άνθρωποι, να τη δουν από κοντά, γιατί εκεί που την φυλάκισες τόσο μακριά - όταν μου την έκλεψες - λίγοι έχουν την χαρά να την γνωρίσουν.
Κι ύστερα αφού την θαυμάσουν, την κλάψουν, και την πενθήσουν μια για πάντα, θα στην ξαναστείλω πίσω, γιατί δανεική στη ζήτησα και τα δανεικά επιστρέφονται, μόνο τα κλεμμένα δεν επιστρέφονται κι εσύ αυτό το επιβεβαιώνεις χρόνια τώρα...

Σοφία Τανακίδου
3/9/19

Μέρα όμορφη.



Πόσο όμορφα χαμογελάς!
Πόσο όμορφα τους ξεγελάς!
Είσαι νεκρή, μα όλοι σε βλέπουν σαν...
μέρα όμορφη!
Στου ήλιου ντύνεσαι το φως,
κι αν ο φονιάς είναι γνωστός,
πάντοτε βρίσκει άλλοθι.
Το ξέρεις βέβαια καλά,
χρόνια τον κρύβεις σταθερά,
γιατί, εσύ είσαι το άλλοθι!

Σοφία Τανακίδου
7/9/19

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Αν δε σ' αγαπούσα.



Αυτά τα σ' αγαπώ φοβάμαι
που λέγονται και γράφονται άφοβα,
σαν καθημερινό φαγητό όταν σερβίρονται, σαν τις ειδήσεις που λένε τον καιρό την ίδια ώρα απαράλλακτο με χτες.
Αυτά τα σ' αγαπώ φοβάμαι που δεν σου 'χω πει κι αναζητάς ανάμεσα στον καφέ και στις διαφημίσεις μιας ταινίας
Αυτά τα σ' αγαπώ φοβάμαι, που δεν έμαθα να λέω, αυτά που εκβιάζεις στις ερωτήσεις σου όταν ρωτάς αν σ' αγαπώ...
Αν δε σε αγαπούσα θα στο έλεγα.
Αν δε σε αγαπούσα θα το καταλάβαινες.
Αν δε σε αγαπούσα θα το έβλεπες.
Δε θα'μουν εδώ... στον πρωινό καφέ, στο τραπέζι του φαγητού, στις διαφημίσεις ανάμεσα στις ταινίες, στο πεντάλεπτο του καιρού...
Αν δε σε αγαπούσα θα σου το έλεγα...
Μα τώρα που σε αγαπώ θέλω να το βλέπεις...
Είμαι εδώ...
Αν δε σε αγαπούσα απλά θα άνοιγα την πόρτα και θα σου 'λεγα "φεύγω, εγώ" γιατί εμένα δε με κρατάνε τα σ' αγαπώ σου που φοβάμαι, με κρατάνε τα σ' αγαπώ που δε θα πω...

Σοφία Τανακίδου
18/8/19

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Ένα μεσημέρι



Εκείνο το μεσημέρι, έβγαλε τα φτερά της που πάντα κουβαλούσε στους ώμους της, προσεχτικά με φροντίδα μάνας τα άφησε στο κρεβάτι να ξαλαφρώσει για λίγο.
Θα μου πεις, βαραίνουν τα φτερά;
Όχι δε βαραίνουν, αλλά κάπου κάπου χρειάζεται να τα ξεκουμπώνεις από πάνω σου.
Κι αυτό ήταν ένα τέτοιο μεσημέρι, ήξερε πως έπρεπε να τα προφυλάξει γιατί θα ερχόταν δυνατός άνεμος.
Τον είχε δει από μακριά που πλησίαζε, δε θα άφηνε λοιπόν τα φτερά της να ματώσουν στο διάβα του, θα αντιμετώπιζε μόνη της την ορμή του.
Ο ήλιος καυτός πυρωμένος έλουζε την πλάση όταν ο άνεμος μπήκε στο σπίτι της, δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ να κάνει κατάληψη στο χώρο της, όρμησε από παντού σπάζοντας κάθε πόρτα και κάθε παράθυρο που του έκλεινε το δρόμο, μόνο λίγα λεπτά του έφτασαν να καταστρέψει όλο τον κόσμο της.
Ύστερα έφυγε από τις γκρεμισμένες πόρτες αφήνοντας πίσω του το χάος...
Κι εκείνη μάζεψε τα σπασμένα κομμάτια και ένα ένα τα ξανακόλλησε...
πόρτες και παράθυρα στη θέση τους...
Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα μπήκε στο δωμάτιο που είχε ακουμπήσει τα φτερά της και τα ξαναφόρεσε..
Ευτυχώς, αναστέναξε, ευτυχώς έσωσα τα φτερά μου...
Δεν πρόσεξε ωστόσο δύο σταγόνες αίμα που έσταξαν απ' το καθένα...
Από εκείνο το μεσημέρι κάθε που ανέβαινε ο ήλιος ψηλά αιμοραγούσαν σταγόνα σταγόνα..
Εκείνη όμως δεν το έβλεπε...ο άνεμος την είχε τυφλώσει..

Σοφία Τανακίδου
17/8/19