Λυτρώθηκες;

 Και να τώρα...

Λυτρώθηκες;

Θέρισες μια ζωή... πισώπλατα!

Ένα άδειο κορμί από ανάσα

πεταμένο σαν σακίδιο στο χώμα...

Το κλωτσάς και το βρίζεις!

Το πτώμα; 

Ζωντανό πρώτα και μετά νεκρό με κατάρες το ντύνεις.

Το πτώμα;

Και να τώρα...

Λυτρώθηκες;

Του παιδιού σου τη μνήμη 

έτσι σέβεσαι;

Θα το σκότωνες άραγε 

αν στα χέρια του το τιμόνι κρατούσε κι ήταν αυτός ο υπαίτιος;...

Και να τώρα... 

Λυτρώθηκες;

Των άλλων παιδιών σου τη ζωή στην αγχόνη του τρόμου παρέδωσες.

Στο έλεος ενός πατέρα που σήμερα σε ρωτά με παράπονο...αν ο γιος σου αναστήθηκε...

Που σου λέει, πως τη ζωή του δικού του θα θυσίαζε, αν ο γιος σου πίσω θα γύριζε...

Ρωτώ πάλι ξανά...

Θα τον σκότωνες άραγε 

αν στα χέρια του το τιμόνι κρατούσε κι ήταν αυτός ο υπαίτιος;

Την δική σου ευθύνη μετέφερες...

Δυο φορές το δικό σας παιδί το σκοτώσατε, τα κλειδιά εσείς στο ανήλικο παιδί σας τα δώσατε και τον καλύτερο φίλο του στο αίμα τον ζώσατε.

Και τώρα...

Λυτρώθηκες;

Σκέψου μόνο πως εκεί στον παράδεισο τα παιδιά αγκαλιά σε κοιτάζουνε...

Μα ο γιος σου δεν έχει χαρά...

Γιατί ξέρει κάτι που εσύ αγνοείς...

Ξέρει πως δεν θα ανταμωθείτε ξανά...

Του παράδεισου η πύλη με των αθώων παιδιών το αίμα στα χέρια σας να σπαρταρά κλείνει για πάντα ερμητικά...

Και ναι τώρα το ξέρω...

Λυτρώθηκες!

Πώς θα τον αντίκρυζες - έναν άγγελο - με τόσο μίσος στην καρδιά;

Σοφία Τανακίδου 

8/5/26