Ένα βήμα.

 

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

του κορμιού σου κρύβεις, 

δε θα δουν ποτέ 

- και ποιος τον μέλλει; -

όταν κλείνει η πόρτα 

ποιος σε ξέρει;

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Μα έρχεται το μήνυμα στις κλήσεις 

"Κι η σειρά σου θα 'ρθει αν μ' αφήσεις"

και αλλάζεις απ' τον τρόμο πάλι γνώμη 

και γυρίζεις πίσω στην αγχόνη.

Δίπλα σου ακούς που συζητάνε 

για ένα νέο φονικό μιλάνε.

Μπαίνουν στο διαδίκτυο οι "ξερόλες"

σχόλια και άρθρα και κανόνες.

Πόρνοι στην ψυχή, το θύμα το δικάζουν, 

και τον θύτη "ελαφρώς" καταδικάζουν.

Κάθε μαχαιριά μες στο κορμί της

"Φταίξιμο της" λένε, και "ντροπή της"

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

της ψυχής σου κρύβεις.

Έχει γίνει πια συνήθεια σου,

να φοβάσαι ως και τη σκιά σου.

Είναι κι η φωνή μέσα στα αυτιά σου

που έχει καταστρέψει τα φτερά σου,

σου λέει "είσαι ζωντανή, σώπα να ζήσεις,

δεν θέλεις το όνομά σου στις ειδήσεις"

Τον επόμενο τον μήνα, όμως, ίσως...

στη δική σου "ευθύνη" να ξερνάνε μίσος.

Πόρνοι στην ψυχή να σε καταδικάζουν 

και τον θύτη σου "ελαφρώς" να τον δικάζουν. 

Κάθε μαχαιριά μες το κορμί σου

"Φταίξιμο" να λένε και "ντροπή σου"

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Ένα... βήμα...

Ένα... βήμα...

Σοφία Τανακίδου 

4/6/26

Μόνο ζωντανός 

μπορείς να αμυνθείς για την ζωή σου...

και μόνο οι νεκροί ζουν στη σιωπή...