Οι φλεβες των λέξεων

Στις φλέβες μου κυλάνε μόνο λέξεις.
Όχι πια αίμα.
Στα ακροδάχτυλα στάζουν.
Δε διστάζουν.
Σκληροί στρατηγοί
με διατάζουν,
δίχως ίχνος στοργής
να αδειάζω,
χωρίς λογική
σ' αυτό το χαρτί λέξεις
.... αιμορραγώ λέξεις.

Σοφία Τανακίδου

Εδώ και χρόνια.

Περασμένες δύο ..
Άκουσε την πόρτα που άνοιξε και έκλεισε με δύναμη
Βήματα βαριά χωρίς συνοχή στον διάδρομο ,σαν να τα άκουγε να χτυπούν πάνω στα έπιπλα.
Μια σιγή ξαφνική κι ύστερα το συρξιμο της πόρτας της να ανοίγει.
Το σώμα του έπεσε βαρύ πάνω στο κρεβάτι,σύρθηκε δίπλα της.
Εκείνη δεν ανάσαινε καν, άκουγε μόνο και μύριζε την ανάσα του,μπερδεμένη σε ένα σύμπλεγμα τσιγάρου και ποτού,τα χέρια του παγωμένα κινήθηκαν πάνω της
"Πως θα ήθελα να σε πνίξω" ψιθύρισε στο αυτί της αγγίζοντας το πίσω μέρος του λαιμού της.
" Μια άλλη φορά" συμπλήρωσε μετά και της γύρισε την πλάτη.
Ακόμα δεν ανάσαινε.
Περίμενε υπομονετικά μέχρι να ακούσει το πρώτο ροχαλητό απόδειξη πως είχε πια αποκοιμηθεί.
Κι ύστερα άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό και δύο δάκρυα να κυλήσουν καυτά στο μαξιλάρι
Ήταν ζωντανή ακόμα!!
Σήκωσε τα μάτια και προσευχήθηκε στο Θεό της
" Ευχαριστώ" είπε βουβά
Εκείνος όμως δεν την άκουσε
Εδώ και χρόνια δεν την άκουγε.
Δεν το γνώριζε όμως.
Δεν ήξερε ότι ο Θεός δεν ακούει τις προσευχές και το ευχαριστώ των νεκρών
Δεν ήξερε ότι ήταν νεκρή
Πνιγμένη εδώ και χρόνια απ' τα χέρια του!!

Σοφία Τανακίδου
(Έκτη αφιέρωση)
18/11/18

Η ζωή δε σταματά.

Όταν μένουνε μόνοι οι ανθρώποι
Όταν το ταίρι τους φύγει για πάντα.
Όσο όμορφα κι αν έχουν ζήσει
Κι αναμνήσεις γλυκές έχουν κρατήσει
η μοναξιά είναι σκληρή.
Στην ηλικία κανείς μη σταθεί
Γιατί η αγάπη δε ξέρει από χρόνια
Κι η ψυχή πάντα μένει παιδί
Και ψάχνει ένα ταίρι να βρει
Για να ζήσει τα χρόνια που απομένουν
Όσοι φύγαν στη σκέψη διαμένουν.

Στη ζωή τυχεροί όσοι έχουν
Φίλους που αληθινά τους προσέχουν.
Σαν τον φίλο αυτόν τον ωραίο
Που το όνομα του δε θέλει να λέω.
Που δύο ανθρώπους
Που τους έλιωνε
της απώλειας ο πόνος
με τον τρόπο του
δεν τους άφησε μόνους.
Τους σύστησε και τώρα ζουν
με αγάπη ξανά.
Εύχομαι για παντοτινά.

Σοφία Τανακίδου
(Πέμπτη αφιέρωση)
13/11/18

Κρυφό το αφιέρωμα
Οι παραλήπτες ξέρουν!!!

Αποχαιρετισμός.

 Όχι...
Ο πόνος του θανάτου δεν είναι ασθένεια να γιατρευτεί.
Δέντρο είναι που ανθίζει σε όλες τις εποχές.
Με ρίζες βαθιές που φτάνουν στα έγκατα της γης.
Δέντρο που τρέφεται με δάκρυα δε μαραίνεται ποτέ.
Κι ο πόνος ανθίζει μαζί του.
Κι όσο πιο νέοι είναι όσοι ταξιδεύουν αναπάντεχα στους δρόμους του ουρανού,
τόσο πιο πολύ η μνήμη ανεξίτηλα την ψυχή διαπερνά και ριζώνει παντοτινά.

Σοφία Τανακίδου
( Τέταρτη αφιέρωση)
12/11/18

Αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο που έφυγε στα 36 του απόψε...
Τον ανηψιό του φίλου Κωνσταντίνος Μούστος

Ρόδα κόκκινα.

Με δανεικά η πρώτη ανθοδέσμη
Δέκα τριαντάφυλλα
Μια βδομάδα στο βάζο
Κι ύστερα σε μια σελίδα
Ένα πέταλο μονάχα.
Χρόνια ατέλειωτα
Στο ίδιο βιβλίο
Το διάβαζα
Το ξαναδιάβασα
Το πέταλο σελιδοδείκτης
Ένα σκληρό πρωί
Το έχασα
Σ' όλα τα φύλλα του βιβλίου έψαξα
Εξαφανίστηκε έτσι απλά σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Κι έκλαψα
Μόνο για κείνο έκλαψα
Για σένα όχι
Γιατί τα αισθήματα δεν ήταν δανεικά
Ούτε μαραθηκαν
Ούτε χάθηκαν στο πουθενά
Μέσ' το βιβλίο έχουν μείνει ζωντανά
Σε κάθε φράση
Σε κάθε ποίημα
Ρόδα κόκκινα...

Σοφία Τανακίδου