Η μνήμη πονάει

Καθώς στρίβω στη γωνία κλείνω τα μάτια και τυφλά βαδίζω.
Η ηχώ της φωνής σου όμως με ακολουθεί
"Καλημέρα..όταν πιεις τον καφέ σου θα μου φέρεις και μένα;"
Κι ανοίγω τα μάτια
Μα δεν είσαι μπροστά μου.

Πίσω απ' 'το τζάμι άλλος στέκεται μπρος μου.
Δε γνωρίζω ποιος είναι.
Δε ρωτώ
 τ'όνομα του.
Δε θέλω να ξέρω.

Να μη δεθώ ξανά με ανθρώπους,
που στο τέλος θα χάσω.
Γιατί δε μπορώ να ξεχάσω.
Όσους ήρθαν σαν φίλοι.
Με μια ζεστή καλημέρα να όμορφαίνουν την μέρα ,μα φύγαν στη νύχτα, χωρίς καληνύχτα και αφήσαν την πόρτα της καρδιάς ανοιχτή.

Η μνήμη πονάει.

Σοφία Τανακίδου
Copyright ©
26/10/17
26/4/18

Στους φίλους μου

Σε ένα σύννεφο έκρυψα τα πιο άπιαστα όνειρα μου, ψηλά να τα 'χω φυλαγμένα μη μου τα γκρεμίσουν οι ανθρώποι.

Μα άρχισε να βρέχει..
Πλημμύρισε ο κόσμος όνειρα.
Τρέχαν όλοι μες τη βροχή να τα μαζέψουν.
Πόσο όμορφα, πόσο ζεστά,
πόσο γλυκά που ήταν τα όνειρα μου.
Χόρευαν και τα μάζευαν πριν κυλήσουν καταγής πριν γίνουν κομμάτια της βροχής.

Και μόλις βράδυασε και γω δίχως τα όνειρα μου είχα απομείνει,
ούτε σε γη ούτε σε ουρανό, δίχως σκοπό να αντέξω τη ζωή μου.
Ήρθαν κοντά μου,
τρυφερά τα αφήσανε στην αγκαλιά μου.
"Για σένα τα μαζεύαμε καρδιά μου"
Έτσι είπαν όλοι τους με μια φωνή.
Αυτοί που εγώ τους τά 'κρυβα, να μη μου τα γκρεμίσουν.

Τώρα κλαίω..
Ούτε που τα χρειάζομαι τα όνειρα μου..υπάρχουν τόσοι άνθρωποι κοντά μου.

Σοφία Τανακίδου
Copyright ©

Το σπουργίτι

Κάποιο σπουργίτι πάγωσε.
Τι κι αν ειναι Απρίλης;
Τι κι αν είναι Άνοιξη;

Κάποτε ένας φίλος...
Κι αν ήταν εχθρός περισσότερο κακό δε θα μου'κανε...
Με είχε φωνάξει "σπουργίτι".

Άραγε γιατί να υπάρχουν κάποιοι φίλοι, τέτοιοι φίλοι ,που να σε φωνάζουν "σπουργίτι" ενώ ξέρουν...
Ξέρουν πως τα σπουργίτια παγώνουν σαν απομένουν μόνα.

15/4/1985

Σοφία Τανακίδου
Copyright ©

Κάτι μου διαφεύγει

Δεν το επεξεργάζεται
πια το μυαλό μου.
Έφυγες.
Μα την απουσία σου
δεν την ένιωσα.
Στο κλείσιμο των βλεφάρων σε κοιτάζω,
με κάθε ανάσα
στη μυρωδιά σου ανατρέχω.

Κάτι μου διαφεύγει.

Όλοι γύρω μου,
κλείνω τα μάτια,
χάνονται,
σαν να μην υπήρξαν ποτέ,
ενώ αναπνέω τη δική σου απουσία.

Κάτι μου διαφεύγει.
Είσαι ακόμα εδώ;

Σοφία Τανακίδου
17/4/18
Copyright ©

Ευτυχια μικρό ταξιδι

Πάνω στο χάρτη της ζωής.

Η ευτυχία.

Μικρό ταξίδι.

Ίσα δύο βήματα

πιο εκεί,

η λύπη γίνεται χαρά

και το σκοτάδι μέρα

Μα όσο λίγο κι αν κρατά,

αυτά τα ελάχιστα λεπτά

που η καρδιά χτυπά τρελά,

αξίζουνε την προσμονή

κι ας είναι μόνο μια στιγμή.

Κάθε λεπτό αιώνας

της ευτυχίας κανόνας!

Σοφία Τανακίδου

19/4/18

Copyright ©