Ο κομπάρσος

Θέλω να εξαφανιστώ.
Ξέρεις..όπως γίνεται στις ταινίες που φεύγεις και δε σε ψάχνει κανένας, δε σε θυμάται κανένας, δε νοιάζεται κανένας.
Αυτό μόνο θέλω.
Μα λίγες ώρες μόνο χάνομαι και τηλεφωνούν μου στέλνουν μηνύματα.
Έρχονται χτυπάνε την πόρτα φωνάζουν το όνομα μου.
Με κάθε τρόπο με ψάχνουν!!!
Και σκέφτηκα να τους το πω...έτσι απλά να τους το γράψω μήπως και το καταλάβουν
Μη νοιάζεστε άλλο!!
Μη με ψάχνετε άλλο!!!
Θέλω να εξαφανιστώ!
Από τη ζωή σας.
Από τη σκέψη σας.
Από την καρδιά σας.
Για πάντα!!!
Να μη πονάτε για μένα
Να μη με αγαπάτε
Να μη με θυμάστε καν
Σβήστε με!!!
Σβήστε με πανάθεμα από τη μνήμη σας
Εξαφανίστε με !!!
Πώς το καταφέρνουν αυτό στις ταινίες;
Πόσο εύκολα εξαφανίζουν τον πρωταγωνιστή;
Στο κάτω κάτω ένας απλός κομπάρσος είμαι εγώ..χωρίς αξία... ξεχάστε με...να τελειώσει κάποια στιγμή αυτό το ηλίθιο έργο τελικά!!!

Σοφία Τανακίδου

Έφυγες

Στον Κώστα..εις μνήμην
15/8/97

Έφυγες..
Το πιο όμορφο ξημέρωμα του Αυγούστου, γιορτή από μια μάνα τραγική, που είδε το παιδί της σταυρωμένο στου Γολγοθά την άκαρπη κορφή.

Έφυγες...
Και άφησες και συ πίσω μια μάνα, μια δεύτερη θλιμμένη Παναγιά, που χρόνια κουβαλούσε τον σταυρό σου και έλπιζε βαθιά στην γιατρειά.

Έφυγες...
Παρασκευή Μεγάλη Δεκαπενταύγουστο της Παναγιάς, ανοίξανε διάπλατα τα ουράνια, ανοίξανε χιλιάδες αγκαλιές, κατέβηκαν οι άγγελοι γοργά, σου φόρεσαν ολόλευκα φτερά ..και έφυγες μαζί τους έτσι απλά...

Έφυγες...
Και άδειασε το σπίτι κι η καρδιά μας, άδειασε της γης η αγκαλιά, μα του ουρανού σε πρόσμενε η αγάπη κι η Παναγιά που σε αγκάλιασε θερμά.

Έφυγες...
Μα ο πόνος που εδώ δεν έχει σβήσει, ωκεανοί τα δάκρυα και βουνά, εσένα δεν σε έχει καν αγγίξει ...
εσύ πετάς με των αγγέλων τα φτερά που είναι δικά σου τώρα πια...

Σοφία Τανακίδου
15/8/1997

Αν δε με ονειρεύεσαι..

Αν δε με ονειρεύεσαι
Γιατί κοιμάσαι;

Σοφία Τανακίδου.

Τα σ' αγαπώ

Πολλές φορές δε μίλησα.
Είπα θα μιλήσουν τα μάτια και οι πράξεις μου.
Τα σώπασα τα σ'αγαπώ  κι αυτά τα λίγα που είπα τα μετάνιωσα
Ίσως όχι για τους άλλους μα να για μένα το σ' αγαπώ
ήταν θηλιά.
Κρεμόταν σαν αγχόνη απ' τα χείλη και μ'έπνιγε.

Στο πρώτο που μαρτύρησα πέρασα τη θηλιά μονάχη μου  ψυχοραγγούσα  μερόνυχτα.
Στο δεύτερο το φρόντισαν άλλοι, ομολογώ λίγο πιο χαλαρά από μένα.
Ε... το τρίτο πια το σ'αγαπώ το σκότωσα πριν να το πω.
Το τέταρτο το άργησα πολύ και στη θηλιά του αγκιστρώθηκα γερά.
Πότε πατούσα στο σκαλί και πότε στο κενό χωρίς ανάσα
Κι ορκίστηκα να μην το ξαναπώ.
Θηλιές περνάω και χωρίς αυτό.

Μα να καμιά φορά αναρωτιέμαι για κείνο το τρίτο το σ' αγαπώ που σκότωσα προτού να πω, θά'τανε άραγε σφιχτή η θηλιά ή θα με άφηνε κι αυτό να αργοπεθαίνω;

Σοφία Τανακίδου

Κι ας έλειπες

Ήσουν μαζί μου
Όταν σε έψαχνε εκείνη μες στο κορμί της
και έλειπες.

Ήσουν μαζί μου
Όταν σε έψαχνε εκείνη
μες τη σκέψη της
και έλειπες.

Ήσουν μαζί μου
Μόνο από εκείνη έλειπες
κι ας ήσουν μαζί της
Μόνο από εκείνη έλειπες πάντα.

Για μένα ήσουν εδώ
Μέσα στο κορμί μέσα στη σκέψη μου κάθε λεπτό
Και ας έλειπες..

Σοφία Τανακίδου