Κλειστό βιβλίο

 

Έχω κλείσει το βιβλίο της ψυχής.

Εδώ και χρόνια...

Κανείς εκεί μέσα...

Κάπου-κάπου εμφανίζω

μια σελίδα από σκέψεις,

σκόρπιες λέξεις και στίχους

Και συ θαρρείς,

πως όλα τα 'χεις μάθει.

Πως της καρδιάς μου

ακούς τον κτύπο...

Μα σε μπερδεύω.

με ψεύτικο ήχο...

Γιατί εγώ κρατάω για μένα,

ότι τους γύρω τρομάζει.

Ότι τη δική μου νύχτα ταράζει.

Όταν η δική μου μέρα χαράζει

ο καλύτερος μου φίλος,

χιλιόμετρα πέρα κοιμάται.

Της ζωής μου ο στύλος

στο κρεβάτι συντροφιά μου κοιμάται.

Ο αδελφός μου,

και κείνος κοιμάται...

Είναι ο ύπνος γλυκός

σαν το μέλι.

Αν ξυπνήσουν μόνο πίκρα θα φέρει.

Γιατί εγώ κρατάω για μένα,

ότι τους γύρω τρομάζει.

Ότι τη δική μου νύχτα ταράζει

Μην τους ξυπνάτε.....

Σοφία Τανακίδου

28/5/17

Πυγολαμπίδες.

 

Αστέρια.

Γιατί έλαμπαν από μακριά

και μας θάμπωσαν.

Μετρήσαμε το ύψος τους.

Το φως το αμυδρό τους.

Τον χορό τους μες τη νύχτα.

Όλα τα είδαμε.

Κάτι δε κόλλαγε.

Αλλά...

Αφεθήκαμε στην πλάνη μας.

Αστέρια ανέραστα.

Που κυνηγούσανε τον σύντροφό τους

να του βάλουνε φωτιά.

Ό,τι σου χάρισα...

Ό,τι μου χάρισες...

Πυγολαμπίδες...

Σοφία Τανακίδου

25/5/17

Σε λάθος ουρανούς.

 

Έτσι είπα...

Σε λάθος ουρανούς 

δε θα ξανά ανεβάσω όνειρα.

Σε μαύρες θάλασσες δε θα 

σπάω πια τα καράβια μου.

Οι θάλασσες βυθίζουν!

Οι ουρανοί γκρεμίζουν!

Κι είναι μία ανάθεμα η ψυχή μου

και την έχω βυθίσει και γκρεμίσει 

άπειρες φορές.

Έτσι είπα...

Εδώ χαμηλά στη γη 

θα δοκιμάσω τις αντοχές μου.

Έτσι είπα...

Μα δε γνώριζα...

Κανείς δε μου είπε...

πως στη γη θα θαφτεί η ψυχή μου!!!

Σοφία Τανακίδου.

25/5/19

Το φιλί

 

Στα χείλη σου απόθεσα

την ύστερη ανάσα

καθώς με αποχαιρέτισες

μ' ένα γλυκό φιλί.

Η νύχτα όπως τέλειωνε

και σβήνανε τα άστρα

στην πόρτα σου ξεψύχησε

το άδειο μου κορμί.

Κι ο ήλιος που πλημμύρισε

με φως την οικουμένη

στα χείλη μου ακούμπησε

την γλύκα να γευτεί.

Αντάλλαγμα μου ζήτησε

ζωή να επιστρέψει

αν του χαρίσω το φιλί

που μου 'δωσες εσύ.

Μα 'γώ νεκρός προτίμησα

την μέρα ν' αντικρίσω

Αντί να κάμω χάρισμα

ετούτο το φιλί.

Σοφία Τανακίδου

25/5/20

Μια μάσκα να κρυφτώ.

 

Έκλεισα τα μάτια

μόλις σε συνάντησα.

Δεν σε κοίταξα ποτέ με αυτά.

Άχρηστα ήταν.

Μάσκες φορούσαν όλοι.

Τι τα χρειαζόμουν;

Έτσι σου είπα.

"Εγώ δε φορώ

Μπορείς να με δεις" είπες

Και σε κοίταξα.

Κρίμα που δε φορούσες.

Πώς γλυτώνει κανείς από το αληθινό;

Μια μάσκα να κρυφτώ!!!

Σοφία Τανακίδου

24/5/18