Παρασκευή 29 Ιουνίου 2018

Ένα μεσημέρι



Ένα μεσημέρι ήταν.
Δεν ήταν καν βράδυ.
Αν ήταν βράδυ θα το κλείδωνα στη σκέψη σαν όνειρο.
Από εκείνα τα όνειρα τα άλλα που σου αδειάζουν τα συναισθήματα.
Που σου ραγίζουν τη καρδιά.
Αλλά λες όνειρο ήταν...

Ήταν μεσημέρι όμως.
Πυρωμένο.
Θυμάμαι την ώρα τη μέρα τα λόγια.
Όλα τα θυμάμαι.
Κι ας μην απάντησα.
Κι ας μη το συζήτησα ποτέ.
Κι ας το θαψα μέσα στα μεσημέρια μου.

Αυτά τα μεσημέρια που ξυπνάω χωρίς λόγο
Και ουρλιάζω βουβά!!!

Σοφία Τανακίδου

Έφυγες χωρίς τα κλειδιά σου



Όταν εφυγες δεν πήρες μαζί σου τα κλειδιά.
Τα άφησες πάνω στο τραπεζάκι.
Ναι εκεί που πάντα τα άφηνες,
για να μην τα ξεχνάς.
Λίγο πριν φύγεις πάντα κοίταζες για να βεβαιωθείς.
Χωρίς αυτα δεν έφευγες ποτέ
Για να μην ενοχλήσεις όταν θα γύριζες αργότερα.
Να μη ξυπνήσεις εκείνον...

Σήμερα όμως δεν τα πήρες.
Τα θυμήθηκες, όχι δεν τα ξέχασες.
Τα είδες πάνω στο τραπεζακι που περίμεναν να χωθούν μέσα στις τσέπες σου.
Μα δεν τα πήρες.

Έκλεισες την πόρτα.
Έκλεισες τα μάτια.
Έκλεισες την καρδιά σου απέξω.
Κι έφυγες με τα χέρια άδεια, παγωμένα μέσα στις τσέπες σου.

Δε θα τον ξυπνούσες
Φτάνει που είχες ξυπνήσει εσύ.
Έφυγες χωρίς τα κλειδιά σου.
Είχες πάρει μαζί σου κάτι πιο πολύτιμο
Την καρδιά σου!!!

Σοφία Τανακίδου

Χίλια κομμάτιαΤην καρδιά μου έσπασες χίλια κομμάτια


Το πιο τέλειο ποίημα



Οδηγίες για το πως γράφουμε το πιο τέλειο ποίημα.
Πρώτον..παίρνουμε την πιο όμορφη λέξη του κόσμου

     Μ  Α Μ  Α

και αναμεσα στο ΜΑ προσθέτουμε δύο   πανέμορφα Π

    ΜΠΑΜΠΑ

Είναι τόσο απλό να γράψεις ποίηση.
Μόνο τρία γράμματα της αλφαβήτου από δύο τρεις φορές το καθένα και γράφεις το πιο γλυκό ποίημα.

Σοφία Τανακίδου

Για σένα



Πόσα ποιήματα για σένα.
Πόσα βράδυα.
Να αναλύω της ψυχής μου τα σκοτάδια.
Και να έρχεσαι εσύ με ένα σου γέλιο,
με μια λέξη τρυφερή,
με μια παρόρμηση τρελή, να μου λες..
πως όλα θα περάσουν,
πως γρήγορα όλα θα αλλάξουν,
πως ήρθε η ώρα πια να ξημερώσει.
Κανείς ποτέ..
δε θα σε ξανά πληγώσει.

Πόσα ποιήματα για σένα.
Πόσα βράδυα.
 Αν και τόσο μακριά μου
διαβάζεις πάντα την καρδιά μου
μέσα από τα ποιήματα μου.

Σοφία Τανακίδου