Ένα βήμα.

 

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

του κορμιού σου κρύβεις, 

δε θα δουν ποτέ 

- και ποιος τον μέλλει; -

όταν κλείνει η πόρτα 

ποιος σε ξέρει;

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Μα έρχεται το μήνυμα στις κλήσεις 

"Κι η σειρά σου θα 'ρθει αν μ' αφήσεις"

και αλλάζεις απ' τον τρόμο πάλι γνώμη 

και γυρίζεις πίσω στην αγχόνη.

Δίπλα σου ακούς που συζητάνε 

για ένα νέο φονικό μιλάνε.

Μπαίνουν στο διαδίκτυο οι "ξερόλες"

σχόλια και άρθρα και κανόνες.

Πόρνοι στην ψυχή, το θύμα το δικάζουν, 

και τον θύτη "ελαφρώς" καταδικάζουν.

Κάθε μαχαιριά μες στο κορμί της

"Φταίξιμο της" λένε, και "ντροπή της"

Άνοιξες την πόρτα 

και πριν φύγεις, 

τα σημάδια 

της ψυχής σου κρύβεις.

Έχει γίνει πια συνήθεια σου,

να φοβάσαι ως και τη σκιά σου.

Είναι κι η φωνή μέσα στα αυτιά σου

που έχει καταστρέψει τα φτερά σου,

σου λέει "είσαι ζωντανή, σώπα να ζήσεις,

δεν θέλεις το όνομά σου στις ειδήσεις"

Τον επόμενο τον μήνα, όμως, ίσως...

στη δική σου "ευθύνη" να ξερνάνε μίσος.

Πόρνοι στην ψυχή να σε καταδικάζουν 

και τον θύτη σου "ελαφρώς" να τον δικάζουν. 

Κάθε μαχαιριά μες το κορμί σου

"Φταίξιμο" να λένε και "ντροπή σου"

Στέκεσαι μπροστά τώρα στο τμήμα 

είναι ο αστυνόμος ένα βήμα...

Ένα... βήμα...

Ένα... βήμα...

Σοφία Τανακίδου 

4/6/26

Μόνο ζωντανός 

μπορείς να αμυνθείς για την ζωή σου...

και μόνο οι νεκροί ζουν στη σιωπή...

Πάντα νικάει το φως.

 

Πριν το σκοτάδι αγγίξει την γραφή μου

στο φως έκρυψα τις λέξεις μου.

Όσο σκοτάδι 

κι αν φαίνεται πως τις τυλίγει,

αυτές αναπαύονται στο φως...

Όταν ξυπνήσουν θα λάμψουν.

Σοφία Τανακίδου

29/5/20

Πυγολαμπίδες

 .

Αστέρια.

Γιατί έλαμπαν από μακριά

και μας θάμπωσαν.

Μετρήσαμε το ύψος τους.

Το φως το αμυδρό τους.

Τον χορό τους μες τη νύχτα.

Όλα τα είδαμε.

Κάτι δε κόλλαγε.

Αλλά...

Αφεθήκαμε στην πλάνη μας.

Αστέρια ανέραστα.

Που κυνηγούσανε τον σύντροφό τους

να του βάλουνε φωτιά.

Ό,τι σου χάρισα...

Ό,τι μου χάρισες...

Πυγολαμπίδες...

Σοφία Τανακίδου

25/5/17

Το φιλί

 

Στα χείλη σου απόθεσα

την ύστερη ανάσα

καθώς με αποχαιρέτισες

μ' ένα γλυκό φιλί.

Η νύχτα όπως τέλειωνε

και σβήνανε τα άστρα

στην πόρτα σου ξεψύχησε

το άδειο μου κορμί.

Κι ο ήλιος που πλημμύρισε

με φως την οικουμένη

στα χείλη μου ακούμπησε

την γλύκα να γευτεί.

Αντάλλαγμα μου ζήτησε

ζωή να επιστρέψει

αν του χαρίσω το φιλί

που μου 'δωσες εσύ.

Μα 'γώ νεκρός προτίμησα

την μέρα ν' αντικρίσω

Αντί να κάμω χάρισμα

ετούτο το φιλί.

Σοφία Τανακίδου

25/5/20

Στο παρά πέντε

 Ανέβηκα ψηλά στον ένατο.

Όχι ουρανό.

 Όσο ψηλά και να ανέβηκα στο πάτωμα ήμουν.

Πήγα στην άκρη της ταράτσας και στάθηκα εκεί.

Έπρεπε να ήμουν σίγουρη για αυτό.

Το σιγούρεψα στα 10 λεπτά δεν πήρε παραπάνω.

Τώρα έπρεπε να αποχαιρετήσω.

Ποιον πρώτα;

Ποιος νοιαζόταν για μένα;

Ποιος δεν γνώριζε πως έπρεπε να φύγω;

Άνοιξα το κινητό στις επαφές

σκαλισμένα δύο αρχικά μονάχα,

δεν χρειαζόταν παραπάνω για να σε βρω,

πάτησα την κλήση,

πάντα το σήκωνες με την πρώτη,

χρόνια τώρα που σε ξέρω.

Απόψε όχι!

Πώς θα σε αποχαιρετούσα;

Τζάμπα τόση προετοιμασία!

Τα χάλασες όλα!

Κατέβηκα ένα - ένα τα σκαλιά θλιμμένα,

έφτασα στο τελευταίο ράκος.

Ένιωσα τη δόνηση στα χέρια μου

Στο κινητό ζωγραφισμένα τα αρχικά σου

Το 'φερα στο αυτί να ακούσω τη φωνή σου

"Συγνώμη" είπες "δεν το άκουγα".

Γιατί ζητάς συγνώμη άραγε;

Που με άφησες πάλι να ζήσω;

"Πώς είσαι"; με ρωτάς και εγώ αποκρίνομαι...

"Καλά... όλα καλά" μη σε λυπήσω

...εξάλλου στο χρωστώ

που με άφησες πάλι να ζήσω.