Ορφανό πουλί.

 

Έξι χρονών ήταν σαν έμεινε ορφανό...

Στα χεράκια του λέγανε ξεψύχησε η μάνα του, ο πατέρας δούλευε ως αργά, γύρισε κατάκοπος απ' τα χωράφια και τους βρήκε αγκαλιά να κοιμούνται...

Έτσι νόμιζε...

Μα η γυναίκα του δεν ξύπνησε ποτέ...

Ορφανό, το φώναζαν οι γείτονες από εκείνο το βράδυ κι ο πατέρας του όταν γύριζε κουρασμένος όπως πάντα δεν του θύμιζε το όνομά του... είχε πολλές έγνοιες κι εκείνος, του 'λειπε το ταίρι του, πονούσε και συγχρόνως έπρεπε να ταΐσει και το ορφανό του...

Δεν προλάβαινε να το αγκαλιάσει, πάντα το έβρισκε να κοιμάται...

Μα και κείνο δεν έψαχνε ποτέ την αγκαλιά του, δεν γνώριζε πως είχε...

Ήταν κι αυτό κουρασμένο...

Ολημερίς ανέβαινε στα δέντρα, ψηλά, όλο και πιο ψηλά...

Και τ' άλλα παιδιά του χωριού ανέβαιναν μαζί του, αλλά ποτέ τόσο ψηλά όσο το ορφανό, δεν μπορούσαν να τον φτάσουν, του φώναζαν να κατέβει να παίξουν και με άλλα παιχνίδια μα αυτό δεν άκουγε...

Τι κι αν οι γονείς τους τους λέγαν να το παίζουν γιατί το λυπόντουσαν, τα παιδιά καταλάβαιναν ότι τ' ορφανό δεν αποζητούσε ποτέ την παρέα τους... προτιμούσε τα πουλιά...

Μιλούσε με τα πουλιά εκεί ψηλά στα δέντρα, είχε μάθει όλες τις μελωδίες τους, σφύριζε στον ρυθμό τους κι εκείνα στέκονταν και τον άκουγαν και τα παιδιά για έναν ανεξήγητο λόγο ένιωθαν πως τα πουλιά τον καταλάβαιναν κι όχι μόνο τον καταλάβαιναν αλλά του απαντούσαν κιόλας 

"Τ' ορφανό ξέρει την γλώσσα των πουλιών" έλεγαν στους γονείς τους κι αυτοί γελούσαν και τους έλεγαν πως δεν πρέπει να το κοροϊδεύουν το έρμο...

Μα τα παιδιά δεν το κορόιδευαν, αυτό που συνέβαινε εξιστορούσαν, αυτό που βλέπαν με τα μάτια τους κι άκουγαν με τα αυτιά τους...

αλλά οι μεγάλοι που να το καταλάβουν...

δεν είχαν ανέβει ποτέ στα δέντρα ψηλά μαζί του για να το δουν...

Ούτε είχαν ακούσει τα τελευταία λόγια της μάνας του, όταν ξεψυχούσε μέσα στα χεράκια του, καθώς τ' αποχαιρετούσε στην αγκαλιά της, αυτοί ορφανό το φώναζαν μα εκείνο ήξερε το όνομά του γιατί πάντα έτσι το φώναζε η μάνα του.

Πάντα μέχρι την τελευταία της στιγμή...

"Πουλάκι μου"

Σοφία Τανακίδου 

10/5/26

Με την καρδιά μου!!

 

Κι άνοιξε διάπλατα την πόρτα του κάστρου που την είχε φυλακισμένη το τέρας την πεντάμορφη και της είπε:

"Μπορείς να φύγεις αν με βλέπεις σαν τέρας, μόνο πρόσεξε, γιατί εκεί έξω κυκλοφορούν τέρατα με μάσκες αγγέλων.

Να θυμάσαι ότι

εγώ μάσκα δε φόρεσα ποτέ για να σε ξεγελάσω

με την καρδιά μου αγάπησα την καρδιά σου, όχι την ομορφιά σου"

Σοφία Τανακίδου

10/4/20

Σιωπή

 

Και να που γέρνει πάλι η πλάστιγγα στην σιωπή...

Πόσο βαριά πανάθεμά την είναι...

Και τους έχεις να ωρύονται πως δεν ακούγεται...

Η σιωπή δεν ακούγεται;

Χιλιόμετρα διανύει ο διαπεραστικός ήχος της.

Λυγίζει καντάρια και πλάστιγγες το βάρος της...

Και μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο βλέμμα που σε τυφλώνει...

Ασπίδα μου και μέλλον μου...

Πανάθεμά την!

Ολοζώντανη πάλι, ακέραια ουρλιάζει μόνο μέσα στα αυτιά μου

- Σσσσ.... μη φοβάσαι, εδώ είμαι, θα τα καταφέρουμε, δεν είσαι μόνος άνθρωπέ μου... σωπαίνεις καιρό το ξέρω... είσαι ό,τι πιο σιωπηλό γνωρίζω, γι' αυτό μένω μαζί σου, μεγαλώνω μέσα στο βλέμμα σου, παίρνω βάρος από την ψυχή σου κι αντρεύω...

Σσσσ... η σιωπή μας θα κάνει κρότο...

Σοφία Τανακίδου 

21/1/26

Ο λύκος και η Κοκκινοσκουφίτσα.

 

Αυτός ο κόμπος στο χτένι

καθώς τα μακριά μαύρα μαλλιά σου βουρτσίζεις, πόσο ενοχλεί!

Κι η φωνή δίπλα του λύκου που ουρλιάζει  "Να τα κόψεις".

Κι εσύ τα κοιτάς στον καθρέφτη.

Τι όμορφα που είναι! Κυλούν και σκεπάζουν τους ώμους που δεν ανασήκωσες ποτέ!

Τι όμορφα που τους κρύβουν!

Κυλούν και σκεπάζουν το στήθος που εκεί μέσα κοιμάται μια καρδιά που δεν ξύπνησε ποτέ!! 

Τι όμορφα που κοιμάται!

Αυτός ο κόμπος στο χτένι, 

κι αυτή η φωνή του λύκου που ουρλιάζει καθημερινά.

Κι εσύ να φοράς την κόκκινη κάπα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάγουλα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάτια απ' το κλάμα.

Αυτός ο κόμπος στο χτένι που σε πονά λες φταίει..

Κι όχι ο λύκος που ουρλιάζει να κόψεις τα μαλλιά...

Μα αν κοπούν θα φανούν οι αδύναμοι ώμοι 

κι η κοιμισμένη καρδιά...

Κι ο λυγμός στο λαιμό που σπαρταρά και

προστάζει για χιλιοστή φορά...

- Κόψε Κοκκινοσκουφίτσα του λύκου την μαγκιά και θα πάψει ο κόμπος στο χτένι να ενοχλεί τα μαλλιά...

Σοφία Τανακίδου

Αφιερωμένο 

10/1/21

Μαύρο σε κόκκινο φόντο.

 

Έχω ένα σκοπό... να αντέξω...

Ξέρω πόσο απάνθρωπα θα με ματώσουν, 

χρόνια ματώνουν οτιδήποτε ματώνει δίνοντας ζωή στους ίδιους.

Χρόνια στο μαύρο κυκλώνουν το κορμί μου,

χρόνια στο μαύρο κυκλώνουν την ψυχή μου.

Εξάλλου έτσι ματωμένη εγώ γεννήθηκα, 

Τι να φοβηθώ απο το κόκκινο;

Το μαύρο σας μόνο φοβάμαι κι απεχθάνομαι!

Μα έχω ένα σκοπό... να αντέξω...

Μέχρι που θα με δείτε γυμνή να περνώ από δίπλα σας, μέχρι που το κορμί μου να γίνει άγρια φωνή διψασμένη για χρώμα.

Μέχρι που το κορμί μου δίχως φόβο να αγκαλιάσετε,

μέχρι που τη φωνή μου που σωπαίνει να ακούσετε...

Κι όταν θα κυλήσει κι η τελευταία σταγόνα κόκκινο από το χρόνια ματωμένο κορμί μου, μην κλάψετε για τον σημερινό στιγμιαίο θάνατο μου, παρά μόνο για αυτή τη δόλια ζωή που δεν έζησε, όχι μόνο εγώ, αλλά καμμία μας.

Σοφία Τανακιδου 

5/11/24