Κράτα τον ήλιο...

Άνανδροι άνθρωποι
στήνουν καρτέρια
Αθώες ψυχές
να πληγώσουν
Άκαρδοι άνθρωποι
κάνουν νυχτέρια
Ψάχνοντας τρόπους
να σε τελειώσουν

Μη τους φοβάσαι
Δεν είσαι μόνος
Μη κατεβάζεις
ποτέ το βλέμμα
Στάσου με πίστη
μπροστά στη μέρα

Κοίτα τον ήλιο
στέκει ψηλα
Και κάθε άδικο
το μαρτυρά
Θα φτάσει η ώρα
Δεν αργεί
Που θα το κάψει
στη στιγμή

Κράτα τον ήλιο
μες στη ψυχή
Είναι η αγάπη
πιο δυνατή.

Μια...καληνύχτα (συνεργασία)

Είπες καληνύχτα
Και γω την πήρα αγκαλιά
Τα όνειρα γίνονται
το βράδυ αληθινά

Μα το πρωί σαν άνοιξα τα μάτια
Η καληνυχτα σου
Χιλιόμετρα μακριά
Και η καλημέρα
Πουθενά

Ματώνει στα σκαλοπάτια μου
η καρδιά

Σοφία Τανακίδου

Δε μου'πες
Καληνύχτα
Κι έμεινε άδεια
η αγκαλιά
Και τώρα τ' όνειρο
κρυώνει
και φοβάται το χιονιά...

Κι άγρυπνο θα το 'βρει το πρωί
να περιμένει
την καλημέρα σου...
Κι αν δε φανεί κι αυτή
Θα το βρεις νεκρό
στα σκαλοπάτια σου...

Ελένη Ταϊφυριανού

Όνειρο ήταν;

Παράξενο όνειρο
συντρόφεψε το βράδυ μου...εσένα είδα.
Στάθηκες δίπλα μου
Και μ'άκουγες
Εσύ..που δε με άκουσες ποτέ
Και γω..μιλούσα..μιλούσα...
Εγώ...που δε μιλάω ποτέ.

Παράξενο όνειρο
Ξύπνησα ανάλαφρα
σαν πουλί,
γιατί όσα κρατούσα
μυστικά μες στην ψυχή
όλα στα είπα.

Μα τώρα ντρέπομαι
να σε ρωτήσω
αν τα άκουσες εσύ
ή όνειρο ήταν
που το είδα μόνο εγώ
και είναι ακόμα
μες στην ψυχή το μυστικό πάντα κρυφό!!

Δεν το κατάλαβα

Εσύ που χρόνια
πίσω από προσωπεία και ψευτιές
Ανέβαινες αγέρωχα εκεί που θες
Δεν το κατάλαβα
Με κρίνεις που έχω μείνει χαμηλά
γιατί είχα μόνο τα δικά μου τα φτερά
Ακούς;
Εσύ ταξίδευες και πέταγες με ξένα
Και στα δικά μου πάταγες σπασμένα
Ακούς;
Δε σε κατάλαβα!!
Που ότι έδινες ήταν ένα ψέμα
Και ότι έπαιρνες
Ψυχή δικό μου αίμα
Ακούς;
Δε σε κατάλαβα
Που ανέβηκες πριν από μένα
και έκτισες τοίχο
να μη φτάσω εγώ σε σένα
Μα να σου πω και κάτι άλλο...
ακούς; ..
σε κατάλαβα

Όσο μ'αγαπησες...

Είχαμε χρόνια
να βρεθούμε έτσι αντίκρυ
Να θυμηθούμε
Κάποιες όμορφες στιγμές
Που μες στα χέρια σου
σαν το ορφανό σπουργίτι
Πάντα μεθούσα ενώ έταζες χαρές

Έχασα δίπλα σου
τα πιο όμορφα μου χρόνια
Χρόνια μιας νιότης
Που κρίμα πίσω δε γυρνά
Και δε με κοίταξες ποτέ σου
με συμπόνια όταν σου φώναξε η καρδιά μου ότι πονά

Όσο με αγάπησες
Κανείς δεν αγαπάει
Τώρα μου είπες
Και γω γέλασα πικρά
Γιατί καθόλου η αγάπη δε μετράει
Όταν ο ένας ξέρει μόνο να αγαπά