Τα γενέθλια.

 

(Αστυνομικές ιστορίες)

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο αστυνομικό τμήμα. 

Μια γυναίκα φανερά συγχυσμένη και οριακά κλαίγοντας εξηγούσε τι της είχε συμβεί.

Ήταν σε διάσταση με τον άντρα της, ζούσαν σε διπλανά σπίτια, είχαν τρία παιδιά και το μικρότερο το θήλαζε ακόμη, αλλά το είχε πάρει ο πατέρας του και δεν της το έδινε να το ταΐσει, την έσπρωξε έξω από το σπίτι κι έμεινε το μωρό στα χέρια του.

Οι αστυνομικοί έφτασαν άμεσα στο σπίτι της.

Τους μετέφεραν μετά από λίγο στο αστυνομικό τμήμα, πρώτα την γυναίκα με τα δύο παιδιά κι ύστερα τον πατέρα με το βρέφος. Μπροστά στους αστυνομικούς αναγκαστικά ο πατέρας έδωσε το μωρό στην μητέρα του κι εκείνη άρχισε να το θηλάζει μέσα στο αστυνομικό τμήμα για να το ηρεμήσει.

Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά στέκονταν φοβισμένα δίπλα της.

 - Να σας φέρω κάτι να πιείτε; Μια πορτοκαλάδα; Η κάτι να φάτε παιδιά;

ρώτησε ο ένας αστυνόμος, κι εκείνα κοίταξαν πρώτα την μαμά τους για να βεβαιωθούν ότι τα αφήνει κι αφού επιβεβαίωσε εκείνη καταφατικά είπαν:

- Θέλουμε,  με μια φωνή...

- Εσύ είσαι η μεγαλύτερη έτσι;

Ξέρεις να γράφεις; 

Γράψε μου τι ακριβώς θες εσύ και η αδερφή σου, ενθάρρυνε ο αστυνομικός το ένα κορίτσι, δίνοντας του μια κόλλα χαρτί.

- Ξέρω να γράφω! Είμαι μεγάλη! Σήμερα κλείνω τα 7, είπε το κοριτσάκι στυλώνοντας την κορμοστασιά της για να δείξει το ύψος της κι έγραψε στην κόλλα αναφοράς που της πρόσφερε ο αστυνόμος τι ήθελαν.

Ο αστυνόμος πήρε το χαρτί και έφυγε από το δωμάτιο.

Ο δεύτερος αστυνομικός έδινε μια άλλη κόλλα αναφοράς στην μητέρα να υπογράψει όσα είχε καταγγείλει για τον άντρα της...

ενώ στο διπλανό δωμάτιο ένας τρίτος αστυνομικός προσπαθούσε να εξηγήσει στον πατέρα ότι θα πήγαινε αυτόφωρο και μιας κι ήταν Παρασκευή βράδυ θα έβγαινε καλή Δευτέρα...

- Γιατί τι έκανα; απαντούσε σαν να μην καταλάβαινε καν το αδίκημα όσο κι αν του εξηγούσαν...

" Χαμένη υπόθεση είναι" συλλογιόταν ο αστυνόμος βλέποντας τον ανυποχώρητο άντρα που ούτε καταλάβαινε αλλά ούτε καν δεχόταν να ζητήσει έστω συγνώμη από την γυναίκα και τα παιδιά του.

Δέκα λεπτά μετά ήρθε ο αστυνόμος από τα ψώνια, με ένα κουτί μεγάλο ζαχαροπλαστείου στα χέρια μαζί με πορτοκαλάδες.

- Έλα μέσα κι εσύ ήρεμα για πέντε λεπτά να κάνουμε τα γενέθλια της κόρης σου, να είσαι ευγενικός, χαμογελαστός, να ηρεμήσουν και τα παιδάκια σου, να δουν ότι είστε καλά κι εσύ και η γυναίκα σου...

- Όχι! Σιγά μην έρθω μέσα με αυτήν και να το παίζω και χαρούμενος που θα με κλείσει μέσα! δήλωσε ξανά με θυμό ο πατέρας.

- Δεν θα σε κλείσει μέσα η γυναίκα σου, η συμπεριφορά σου θα σε κλείσει!

Και δεν θα έρθεις για την γυναίκα σου, για την κόρη σου θα έρθεις! Περίμενε να σβήσει τα κεράκια να της πεις χρόνια πολλά και βγες μετά.

- Όχι σου είπα! Τι δεν καταλαβαίνεις; Θα με αναγκάσετε με το ζόρι;

- Εμείς να σε αναγκάσουμε; 

Εσύ θα έπρεπε να μας παρακαλάς να σε βάλουμε στο πάρτι που θα κάνουμε! Κάτσε εδώ μόνος! Εμείς θα γιορτάσουμε τα γενέθλια της κόρης σου! Εσύ κάτσε εδώ μιας και διάλεξες την φυλακή από την οικογένεια σου, του απάντησε ο αστυνόμος κι έκανε νόημα στον συνάδελφό του να έρθει μαζί του.

Κι έτσι εκείνο το απόγευμα σε ένα μικρό αστυνομικό τμήμα η ζωή χώρεσε τον παράδεισο και την κόλαση μέσα του. 

Τόσο δίπλα αλλά και τόσο μακριά...

Ο πατέρας, κλειδωμένος μέσα σε ένα δωμάτιο, άδειο από ανθρωπιά αγάπη και οικογένεια, σε μια κόλαση που ο ίδιος έκτισε με την συμπεριφορά του και στο άλλο...

Εφτά αναμμένα κεράκια, τρία ευτυχισμένα παιδικά χαμόγελα κι εκατομμύρια ευχές...

Σοφία Τανακίδου 

11/11/26