Σιωπή

 

Και να που γέρνει πάλι η πλάστιγγα στην σιωπή...

Πόσο βαριά πανάθεμά την είναι...

Και τους έχεις να ωρύονται πως δεν ακούγεται...

Η σιωπή δεν ακούγεται;

Χιλιόμετρα διανύει ο διαπεραστικός ήχος της.

Λυγίζει καντάρια και πλάστιγγες το βάρος της...

Και μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο βλέμμα που σε τυφλώνει...

Ασπίδα μου και μέλλον μου...

Πανάθεμά την!

Ολοζώντανη πάλι, ακέραια ουρλιάζει μόνο μέσα στα αυτιά μου

- Σσσσ.... μη φοβάσαι, εδώ είμαι, θα τα καταφέρουμε, δεν είσαι μόνος άνθρωπέ μου... σωπαίνεις καιρό το ξέρω... είσαι ό,τι πιο σιωπηλό γνωρίζω, γι' αυτό μένω μαζί σου, μεγαλώνω μέσα στο βλέμμα σου, παίρνω βάρος από την ψυχή σου κι αντρεύω...

Σσσσ... η σιωπή μας θα κάνει κρότο...

Σοφία Τανακίδου 

21/1/26

Ο λύκος και η Κοκκινοσκουφίτσα.

 

Αυτός ο κόμπος στο χτένι

καθώς τα μακριά μαύρα μαλλιά σου βουρτσίζεις, πόσο ενοχλεί!

Κι η φωνή δίπλα του λύκου που ουρλιάζει  "Να τα κόψεις".

Κι εσύ τα κοιτάς στον καθρέφτη.

Τι όμορφα που είναι! Κυλούν και σκεπάζουν τους ώμους που δεν ανασήκωσες ποτέ!

Τι όμορφα που τους κρύβουν!

Κυλούν και σκεπάζουν το στήθος που εκεί μέσα κοιμάται μια καρδιά που δεν ξύπνησε ποτέ!! 

Τι όμορφα που κοιμάται!

Αυτός ο κόμπος στο χτένι, 

κι αυτή η φωνή του λύκου που ουρλιάζει καθημερινά.

Κι εσύ να φοράς την κόκκινη κάπα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάγουλα, 

ασορτί με τα κόκκινα σου μάτια απ' το κλάμα.

Αυτός ο κόμπος στο χτένι που σε πονά λες φταίει..

Κι όχι ο λύκος που ουρλιάζει να κόψεις τα μαλλιά...

Μα αν κοπούν θα φανούν οι αδύναμοι ώμοι 

κι η κοιμισμένη καρδιά...

Κι ο λυγμός στο λαιμό που σπαρταρά και

προστάζει για χιλιοστή φορά...

- Κόψε Κοκκινοσκουφίτσα του λύκου την μαγκιά και θα πάψει ο κόμπος στο χτένι να ενοχλεί τα μαλλιά...

Σοφία Τανακίδου

Αφιερωμένο 

10/1/21

Μαύρο σε κόκκινο φόντο.

 

Έχω ένα σκοπό... να αντέξω...

Ξέρω πόσο απάνθρωπα θα με ματώσουν, 

χρόνια ματώνουν οτιδήποτε ματώνει δίνοντας ζωή στους ίδιους.

Χρόνια στο μαύρο κυκλώνουν το κορμί μου,

χρόνια στο μαύρο κυκλώνουν την ψυχή μου.

Εξάλλου έτσι ματωμένη εγώ γεννήθηκα, 

Τι να φοβηθώ απο το κόκκινο;

Το μαύρο σας μόνο φοβάμαι κι απεχθάνομαι!

Μα έχω ένα σκοπό... να αντέξω...

Μέχρι που θα με δείτε γυμνή να περνώ από δίπλα σας, μέχρι που το κορμί μου να γίνει άγρια φωνή διψασμένη για χρώμα.

Μέχρι που το κορμί μου δίχως φόβο να αγκαλιάσετε,

μέχρι που τη φωνή μου που σωπαίνει να ακούσετε...

Κι όταν θα κυλήσει κι η τελευταία σταγόνα κόκκινο από το χρόνια ματωμένο κορμί μου, μην κλάψετε για τον σημερινό στιγμιαίο θάνατο μου, παρά μόνο για αυτή τη δόλια ζωή που δεν έζησε, όχι μόνο εγώ, αλλά καμμία μας.

Σοφία Τανακιδου 

5/11/24

Εις μνήμην Διονύση Σαββόπουλου

 Καλό ταξίδι στο φως.

Η Σαλονίκη έχει τόση συννεφιά 

Η συννεφούλα κλαίει με δάκρυα βουβά 

Έχει γυρίσει ψάχνει τώρα να σε βρει

όμως της είπαν πως η άνοιξη αργεί.

 

Νιόνιο απόψε νιώθουμε όλοι ορφανοί 

Όλοι παιδιά σου, μεγαλώσαμε μαζί 

Με κάθε στίχο σου, με κάθε μουσική 

κλαίει μέσα μας μονάχο ένα παιδί.

Σε μια παράγκα ο Καραγκιόζης ξαγρυπνά 

σ' αυτή την δύσκολη και πένθιμη βραδιά 

μα έχει βάλει στη σκιά του όποιο παιδί 

νιώθει μονάχο τώρα που έφυγες εσύ. 

Ας αρχίσουν οι χοροί λοιπόν 

κι ας μην είσαι εσύ παρόν 

Μες στο μέλλον μας θα ζεις

δεν πεθαίνει ο ποιητής.

Σοφία Τανακίδου 

22/10/25

Να τα φοβάσαι τα ποιήματα.

 

Εκεί που τα βλέπεις ήρεμα ρυάκια...

Ξέρεις μέχρι πού μπορεί να σε παρασύρουν;

Ξέρεις πώς μπορούν να σε βυθίσουν σε αχόρταγα ποτάμια;

Και να σε αναγκάσουν να τα γράφεις όσο πνίγεσαι;

Όταν αποφασίσουν να γραφτούν, 

δεν λογαριάζουν τίποτα.

Δεν έχεις ιδέα πόσο επικίνδυνα είναι...

Σοφία Τανακίδου 

22/9/25