Το γιασεμί της γειτονιάς.

Το γιασεμί της γειτονιάς
σαν βγαίνει στο μπαλκόνι
μαραίνει των παλικαριών
την άμοιρη καρδιά
Την μέρα ζωγραφίζονται
αχτίδες στα μαλλιά της
σαν βγαίνει ο ήλιος
και γελά καθώς την ακουμπά.
Και σαν την νύχτα περπατά
ζαλίζονται τα αστέρια
απ' το στητό περπάτημα
και από την ομορφιά
Κι ο νιος που ερωτεύτηκε
και στο πλευρό του γέρνει
πιο πλούσιος αισθάνεται
κι από τον βασιλιά.
Το γιασεμί της γειτονιάς
έτυχε να γνωρίσω
μα πιο πολύ απ' την ομορφιά ,
ψυχή είχα  να εκτιμήσω.

Σοφία Τανακίδου
17/4/19
Αφιερωμένο στην Κυρία Φιλίτσα.

Η φωτογραφία είναι πορτρέτο της φίλης μου ζωγράφου Konstantina Kratimenou

Το δάκρυ της μάνας.

Οι πύλες του ουρανού άνοιξαν
στράγγιξαν πάνω μου
τον κατακλυσμό.
Όλα τα δάκρυα των απελπισμένων,
χαροκαμένων, ερωτευμένων.
Ποιο είναι πιο καυτό;
με ρώτησε ο ουρανός.
Ποιο απ' όλο τον κατακλυσμό;
Ποιο δάκρυ πιο καυτό!!
" Της μάνας" είπα.
" Της μάνας".

Σοφία Τανακίδου
22/4/19

Της Παναγιάς μονάχα.

Έσκυψε απελπισμένα το κεφάλι.
Έκλεισε τα μάτια.
Κύλησαν αδιαμαρτύρητα τα δάκρυα.
"Τα αγάλματα δεν κλαίνε"
συλλογίστηκαν οι άνθρωποι κοιτώντας το.
"Τα αγάλματα δεν κλαίνε"
συμφώνησαν κι οι άγγελοι
"Της Παναγιάς μονάχα".

Σοφία Τανακίδου
24/4/19

Χριστός Ανέστη.

Ουρανοί βοούν
Σείεται η ψυχή μου
Άγγελμα θείο

Χριστός Ανέστη
Θάνατος ενικήθει
Αληθώς, έκραξε

Πύλες ανοίξτε
Ο υιός του ανθρώπου
Ανέστη σήμερον

Ψυχές ανοίξτε
Ο υιός της αγάπης
Ανέστη σήμερον.

Χριστός Ανέστη
Αληθώς ο Κύριος
Το φως νίκησε.

Σοφία Τανακίδου
28/4/19

Σβήσε τα άστρα.

Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου να φωτίζεις τους δρόμους
που έπνιξες πριν στο σκοτάδι.
Ντροπή σου που ζήλεψες την αγάπη
που σου έστειλα να προσέχεις.
Φτερά της φόρεσα,
δρόμους της άνοιξα,
κι απόμεινα με χέρια άδεια
πριν προφτάσω
να την ανταμώσω για πάντα.
Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου το χαμό της
να φωτίζεις.
Ζήλεψες την αγάπη μου!
Άδεια τα χέρια μου υψώνω σε σένα.
Άδεια από την αγάπη μου.
Σβήσε τα αστέρια σου,
τα δάκρυα μου λάμπουν
πιο δυνατά από το φως τους.
Σβήσε τα αστέρια σου
θα φωτίσω εγώ τη νύχτα,
έγιναν άστρα τα μάτια μου,
καυτά καίνε την καρδιά μου,
το κορμί μου, την ψυχή μου..
Μια λάμψη έγινα ουρανέ,
μια λάμψη γαλάζια στο στερέωμα
ψάχνοντας την αγάπη μου που ζήλεψες.
Σβήσε τα αστέρια σου,
δε θέλω να στα κάψω.
Να πενθήσω θέλω την αγάπη μου,
μέσα απ' το δικό μου φως,
αυτών των άστρων στα μάτια μου,
κι ισως με δει,
ίσως με βρει,
γιατί εγώ δεν την βλέπω,
γιατί εγώ δεν την βρήκα,
γιατί εγώ,
με άδεια χέρια κοιτώ στο στερέωμα
ουρανέ μου,
ψάχνοντας ένα κομμάτι της να αγκαλιάσω.

Σοφία Τανακίδου
3/5/19