Και να που γέρνει πάλι η πλάστιγγα στην σιωπή...
Πόσο βαριά πανάθεμά την είναι...
Και τους έχεις να ωρύονται πως δεν ακούγεται...
Η σιωπή δεν ακούγεται;
Χιλιόμετρα διανύει ο διαπεραστικός ήχος της.
Λυγίζει καντάρια και πλάστιγγες το βάρος της...
Και μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο βλέμμα που σε τυφλώνει...
Ασπίδα μου και μέλλον μου...
Πανάθεμά την!
Ολοζώντανη πάλι, ακέραια ουρλιάζει μόνο μέσα στα αυτιά μου
- Σσσσ.... μη φοβάσαι, εδώ είμαι, θα τα καταφέρουμε, δεν είσαι μόνος άνθρωπέ μου... σωπαίνεις καιρό το ξέρω... είσαι ό,τι πιο σιωπηλό γνωρίζω, γι' αυτό μένω μαζί σου, μεγαλώνω μέσα στο βλέμμα σου, παίρνω βάρος από την ψυχή σου κι αντρεύω...
Σσσσ... η σιωπή μας θα κάνει κρότο...
Σοφία Τανακίδου
21/1/26
